Πέμπτη, 7 Ιουλίου 2011



500 ΜΕΡΕΣ ΜΕ ΤΗ ΣΑΜΜΕΡ – (500) Days of Summer / 2009(Joseph Gordon Levitt, Zooey Deschanel)
Κομεντι… Πανεξυπνη, πρωτοτυπη, φρεσκια, δροσερη, λιγο μαυρη, αστεια και μοναδικη! Είναι το ακριβως αντιθετο αυτου που λεμε «ρομαντικη κομεντι», δεν είναι η ιστορια ενός ερωτα, αλλα η ιστορια ενός χωρισμου! Ηταν υποψηφια για την Χρυση Σφαιρα Καλυτερης Ταινιας σε Κωμωδια και για την Ανδρικη Ερμηνεια σε Κωμωδια, χωρις δυστυχως να καταφερει να κερδισει κατι… Επιτελους μια «αληθινη» κομεντι, με νεους συμπαθεστατους και ταλαντουχους ηθοποιους που κανει την μιζερια της χυλοπιτας ξεκαρδιστικη! Μια ταινια που δινει άλλη διασταση στον χωρισμο, άλλη διασταση στην εννοια της ρομαντικης κομεντι και στελνει και τους θεατες της σε άλλη διασταση! Μην το χασετε!
Ο Τομ είναι τρελα ερωτευμενος με την Σαμμερ, συναδελφο του στην δουλεια. Η Σαμμερ είναι εκκεντρικη και κυνικη, ο Τομ, ντροπαλος και εσωστρεφης. Τελικα όμως καταφερνει να την κερδισει, η σχεση τους όμως δεν είναι η μακροχρονια που ονειρευεται ο Τομ. Η Σαμμερ τον εγκαταλειπει αφηνωντας τον μιζερο και χαμενο να προσπαθει να ξεχασει το κοριτσι που εφυγε… Η ταινια σπαει τη δομη του χρονου, παραθετωντας στιγμιοτυπα της σχεσης τους, και συνθετωντας ένα παζλ εξαιρετικων στιγμων χαρας ή και λυπης, ολες γεματες με αληθεια αλλα και αισιοδοξια! Μια από τις πιο εξυπνες, φρεσκες, ευχαριστες και γλυκοπικρες ταινιες που ειδατε ποτε!


ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΤΩΝ ΛΥΓΜΩΝ – The crying game / 1992
(Forest Whitaker, Miranda Richardson, Stephen Rea, Jim Broadbent, Jaye Davidson
– Σκηνοθεσια:Neil Jordan)
Ταινια που αφησε εποχη, περισσοτερο για τη σκηνη σοκ της αποκαλυψης του φυλου της πρωταγωνιστριας (ή του πρωταγωνιστη καλυτερα), παρα για το θεμα και τη σκηνοθεσια της. Από τον Νηλ Τζορνταν, σκηνοθετη που μας εχει συνηθισει σε λιγοτερο συμβατικα θεματα, ένα κατασκοπικο-ερωτικο θριλερ, που κερδισε οσκαρ σκηνοθεσιας, ενώ ηταν υποψηφιο και για αυτά της καλυτερης ταινιας αλλα και Α` και Β` ανδρικου ρολου. Δυνατο καστ, εχω όμως μεγαλες αντιρρησεις για την υποψηφιοτητα του Ντεηβιντσον στα Οσκαρς, είναι σαφεστατο ότι επαιζε τον εαυτο του και μαλιστα αποτυχημενα, δεν είναι αλλωστε τυχαιο ότι δεν τον ειδαμε ποτε ξανα, αλλα τι να πει κανεις, είναι γνωστο ότι οι αμερικανοι μολις δουν μια μεταμορφωση ή οτιδηποτε που τους κανει να ξεφευγουν από τον πουριτανισμο τους, το θεωρουν αξιο Οσκαρ γιατι τοσο μονο τους κοβει! Ας ερθουμε στην ταινια όμως… Κατασκοπια, ΙΡΑ, απαγωγες, στρατιωτες, δυο φιλοι που δεν πρεπει να είναι φιλοι και μια τραβεστι! Δεν θα ειχε τιποτα καινουριο ως ταινια αν δεν ειχε την σκηνη της αποκαλυψης. Προσωπικα το ειδα μονο και μονο από περιεργεια, αλλα και παλι δεν βρηκα τιποτα ιδιαιτερο.

Ο ΠΕΛΑΤΗΣ – The client / 1994
(Susan Sarandon, Tommy Lee Jones, Brad Renfro, Mary Louise Parker, Antony LaPaglia, Will Patton, William H.Macy – Σκηνοθεσια:Joel Schumacher)
Δυνατη περιπετεια, καλο καστ, και μια από τις ελαχιστες ταινιες, της δεκαετειας του `90 που ακομη τις βλεπεις με αμειωτο ενδιαφερον! Ο Μαρκ, ενας πιτσιρικας που μεγαλωνει γυριζοντας στους δρομους, βρισκεται ξαφνικα μπλεγμενος με τη μαφια και το FBI να τον κηνυγουν, όταν τυχαια γίνεται αυτοπτης μαρτυρας της αυτοκτονιας ενός μεγαλοδικηγορου που εκπροσωπουσε έναν μαφιοζο εκτελεστη. Ο Μαρκ ξερει πολλα, αρνειται να μιλησει οπουδηποτε και ζητα προστασια, αλλα ποιος είναι σε θεση να τον βοηθησει;

Η ΠΑΡΑΛΙΑ – The beach / 2000
(Leonardo DiCaprio, Guillaume Canet, Robert Carlyle, Tilda Swinton
– Σκηνοθεσια:Danny Boyle)
Εξωτικη περιπετεια δια χειρος Ντανι Μποϊλ, μακραν κατωτερο από τις άλλες του ταινιες, παρα το δυνατο και διεθνες καστ. Ο νεαρος Ριτσαρντ, σ`ένα ταξιδι στην Ταϋλανδη, βρισκει έναν χαρτη που οδηγει σ`ένα παραδεισενιο νησι. Ο Ριτσαρντ καταφερνει να φτασει εκει, ερχεται όμως αντιμετωπος με μια περιεργη ομαδα ανθρωπων που ηδη κατοικουν εκει.
Ο ΠΕΡΙΠΛΑΝΩΜΕΝΟΣ ΞΙΦΟΜΑΧΟΣ – Ashes of time: Redux (Dung che sai duk) / 1994
(Tony Leung, Maggie Cheung – Σκηνοθεσια:Wong Kar Wai)
Από τον αριστουργηματικο σκηνοθετη του 2046 και της Ερωτικης Επιθυμιας, ερχεται μια ιστορια λυτρωσης με φοντο την αρχαια Κινα. Ο Περιπλανωμενος Ξιφομαχος, είναι μια από τις πρωτες ταινιες του Γουονγκ Καρ Βαϊ, ταινια εσωτερικη, λυρικη, και βαθυτατα φιλοσοφημενη –σημα κατατεθεν του σκηνοθετη της, δεν καταφερνει σε καμια περιπτωση όμως να προκαλεσει το δεος που νιωθεις βλεποντας τις μετεπειτα ταινιες του. Εχει καποιες δυνατες στιγμες, στο συνολο της όμως κουραζει… Προκειται για την ιστορια ενός προδομενου από την αγαπη του εκτελεστη, που φευγει για την ερημο προσπαθωντας να ξεχασει τη γυναικα που τον πληγωσε, συναντα όμως μια ομαδα ξιφομαχων που ο καθενας με τον τροπο του θα τον οδηγησουν στη λυτρωση.

ΠΛΗΓΕΣ ΤΟΥ ΦΘΙΝΩΠΟΡΟΥ – Pains of autumn / 2009
Τουρκικη ταινια για τον Σεπτεμβρη του `55. Καλοφτιαγμενο στο συνολο, λιγο κουραστικο στην αρχη, παρα πολύ καλη η σεκανς του φιναλε. Παρολα αυτά, καθοτι τουρικη ταινια, δεν καταφερνει σε καμια περιπτωση τα γεγονοτα χωρις να κανει ξεκαθαρη τη θεση της.
ΠΕΘΑΙΝOΝΤΑΣ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ (ξενος τιτλος: Dying in Athens) / 2006(Σπυρος Παπαδοπουλος, Μαρια Ναυπλιωτου, Μαρια Σολωμου, Βικυ Παπαδοπουλου, Σταθης Λιβαθινος, Φαιη Ξυλα – Σκηνοθεσια:Νικος Παναγιωτοπουλος)
Ο σκηνοθετης της πολης, ετσι τον ονομασαν… Ο ανθρωπος που βλεπει την Αθηνα ετσι όπως ολοι οι υπολοιποι δεν μπορουμε, μαγικη. Κι ετσι φτιαχνει μαγικες ταινιες και ισως να είναι ο μοναδικος ανθρωπος στην Ελλαδα που μπορει να κανει κινηματογραφο με μαγεια και κάθε του ταινια να είναι ένα ταξιδι. Ετσι, και το Πεθαινoντας στην Αθηνα, είναι μια ταινια γεματη από μουσικες, χρωματα και εικονες που ταξιδευουν. Ενας αντρας που πεθαινει και στο τελος της ζωης του προσπαθει να ανακαλυψει και να ζησει. Τρεις πανεμορφες γυναικες που θα μεινουν διπλα του ως το τελος και μια ταινια για τον ερωτα και την αγαπη, όπως δεν τα εχουμε δει ποτε πριν.