Κυριακή, 12 Σεπτεμβρίου 2010

Π – Pi
(Σκηνοθεσια:Darren Aronofsky)
Προκειται για την πρωτη μεγαλου μηκους ταινια του Νταρρεν Αρονοφσκι, ενός ανεξαρτητου και μοναδικα ιδιαιτερου σκηνοθετη που καταφερε να δωσει το στιγμα του και να κερδισει τελικα την θεση του στο Hollywood. Εικονα μαυροασπρη και κουραστικη, μονταζ σφιχτο, ένα υφος αναμεσα στις παλιες βουβες ταινιες και την ψυχεδελεια, ταινια παρα πολύ ιδιαιτερη, που σιγουρα χρειαζεται διαθεση για να την παρακολουθησεις. Αφηγειται την ιστορια ενός παρανοϊκου μαθηματικου που ψαχνει απεγνωσμενα το νουμερο κλειδι το οποιο πιστευει πως θα λυσει τα μυστηρια του συμπαντος.
Οφειλω να ομολογησω πως αν και λατρευω τις μετεπειτα ταινιες του Αρονοφσκι, βρηκα την συγκεκριμενη απιστευτα κουραστικη και ακαταλαβιστικη. Ισως επειδη δεν εχω καμια σχεση με τις θετικες επιστημες γιατι για να λεμε και την αληθεια, οσους ανθρωπους ξερω να σπουδαζουν ή να δουλευουν σε καποια από αυτές, η ταινια και τους αρεσε και την καταλαβαν! Από την άλλη το θεωρω αδικο να γυριζει κανεις μια ταινια που αναφερεται σε μια αρκετα περιορισμενη μεριδα του κοινου….



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου