Τετάρτη, 15 Ιουλίου 2009

ΜΙΛΑ ΤΗΣ – Hable con ella
(Rosario Flores, Geraldine Chaplin, Pina Bausch, Paz Vega, Marisa Paredes, Cecilia Roth – Σκηνοθεσια:Pedro Almodovar)
Από τις πλεον προκλητικες, αναμφισβητητα συγκλονιστικες όμως ταινιες του Αλμοδοβαρ, το Μιλα της, είναι μια ταινια σταθμος για την καριερα του σκηνοθετη της, αλλα και ένα από τα πλεον απολυτα must see του σινεφιλ κοινου! Γεματο από κάθε ειδους ιδιαιτεροτητα που χαρακτηριζει τον ισπανικο κινηματογραφο και κυριως τον ιδιο τον Αλμοδοβαρ, καταφερνει να σοκαρει και ταυτοχρονα να αγγιξει, να προκαλεσει με την ασχημια και τη διαστροφη του αλλα και να συγκινησει με τον ρομαντισμο και την ανθρωπια του. Προκειται για την ιστορια του Μπενινο, ενός νοσοκομου, ο οποιος ερωτευεται την κοπελα που φροντιζει επι μηνες, ενώ αυτή είναι σε κωμα και για την φιλια που αναπτυσσεται ταυτοχρονα αναμεσα στον Μπενινο και τον Μαρκο, φιλο της Λιδιας, η οποια νοσηλευεται στο ιδιο νοσοκομειο.

ΜΙΑ ΦΟΡΑ… - Once
(Glen Hansard, Marketa Irglova)
Ανεξαρτητο, σινεφιλ, ροκ love story, το οποιο απεσπασε εξαιρετικες κριτικες και καταφερε να κερδισει και το Οσκαρ Μουσικης το 2006. Προσωπικα το βρηκα απαραδεκτο. Ανουσιο, βαρετο, αργο, κακοπαιγμενο, κακογυρισμενο και παγεροτατα αδιαφορο. Ενας νεαρος που θελει να γινει ροκ σταρ και μια μεταναστρια, συναντιουνται και αποφασιζουν να βγαλουν μαζί έναν δισκο. Σε ολη την ταινια ακους το ιδιο και το ιδιο τραγουδι με αυτους τους δυο να το τραγουδανε, παρενθεση ότι σε καμια περιπτωση δεν είναι τραγουδι για Οσκαρ, ενώ μεταξυ τους υπαρχει μια χημεια, μια συμπαθεια, ένα κατι, αλλα από την αρχη μεχρι και το τελος της ταινιας, ποτε δεν γίνεται, ή εστω ποτε δεν λεγεται, τιποτα. Προκειται για μια από τις ταινιες που ειλικρινα θελω να διαγραψω από τη μνημη μου, όμως ειχα εξοργιστει τοσο πολύ, που δεν μπορω!

ΜΗΔΕΙΑ – Medea
(Udo Kier – Σκηνοθεσια:Lars von Trier)
Ο μεγαλυτερος ενδεχομενως Δανος σκηνοθετης στην ιστορια του κινηματογραφου, εχοντας δημιουργησει μια ολοκληρη νέα σχολη κινηματογραφησης, καταπιανεται με την αρχαια τραγωδια του Ευριπιδη, μεταφεροντας στη μεγαλη οθονη, την ιστορια της Μηδειας, αφαιρετικα, συμβολικα, συντηριτικα και με σεβασμο στα θεατρικα δεδομενα. Για καποιους ισως και να είναι από τις μεγαλυτερες ταινιες στην ιστορια, εγώ όμως δεν ειμαι φαν του Τριερ, οποτε το μονο που εχω να πω, είναι πως βλεπεται, καθολου ευκολα όμως.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου